و در ميان ابناء زمانه آثار صفا و اخوان وفا نماند و تخت بخت سلاطين و امراى نازنين پاى مال « 2 » مغل گشته زرها و سرها بر باذ داذند و جميع مدارس و خوانق مهمان‌خانه‌ها گشته ، بركت از عالم برخاست و ظلمات ظلمه بر عالم فرونشست و جهان درهم گشت و تا چهلم روز « 4 » مولانا سلطان و امرا سوار نگشتند و چند روز على التوالى جميع امرا و فقرا على حده عرسها مىداذند ؛ همچنان شبى در عرس پروانه ملك الادبا امير بدر الدين يحيي تغمّده اللّه بغفرانه در سماع گرم شذه بوذ ؛ جامها را « 7 » بر خوذ چاك زذه اين رباعى را گفت : شعر « 9 » ( هزج ) كو ديذه كه در غمِ تو نمناك نشذ * يا جيب كه در ماتمِ تو چاك نشذ سوگند به روى تو كه از پشتِ زمين * مانندِ توئى در شكمِ خاك نشذ خدمت پروانه تشريفات فرموذه استرى « 12 » نيكوش بخشيذ و همچنان هر بزرگى مثل امير بهاء الدين قانعى و ملك‌الشعرا و فضلاى چست رباعيّات لطيف مىگفتند و اعتقاد خوذ را مىنموذند ، از « 14 » درويشان دين يكى همين رباعى را مىگفت « 15 » ، مىگريست شعر ( هزج ) اى خاك ز دردِ دل نمىيارم ؟ ؟ ؟ ؟ گفت * كامروز اجل در تو چه گوهر بنهفت دامِ دلِ عالمى فتاذت در دام * دلبندِ خلايقى در آغوش تو خفت

--> ( 2 ) مال ZB : - K ( 4 ) روز ZK : - B ( 7 ) جامها را Z : جامها BK ( 9 ) شعر BK : - Z ( 12 ) استرى ZK : استر B ( 14 ) از ZB : آن K ( 15 ) مىكفت ZK : مىكفته B